ShootPlantPlanner®

Probleem

Tuin- en landschapsontwerpers werken in SketchUp aan hun 3D-ontwerp, maar SketchUp heeft geen plantendatabase. Wie een beplantingsplan wilde maken, tekende de cirkels met de hand, gaf ze zelf de juiste kleur en maat, en zette de labels er één voor één bij. Bij elk plan opnieuw, en bij elke wijziging weer. Dat is precies het soort repetitief werk waar fouten insluipen zodra iemand haast heeft.

Wie de planten ook in 3D wilde laten zien, ging op zoek in verschillende modelbibliotheken. Die modellen zitten vaak vol polygonen, want een boom die er echt uitziet heeft veel geometrie nodig. Zet er een paar honderd in een tuinontwerp en SketchUp wordt onwerkbaar traag.

En de aantallen voor de bestellijst telde je zelf, uit het model, met de hand. Een telfout merk je niet tijdens het ontwerpen maar bij de levering, en dan sta je op locatie met te weinig of te veel planten.

Het onderliggende probleem was dat het ontwerp en de documentatie los van elkaar stonden. De data bestond wel, want Shoot beheert een database van ruim 35.000 soorten met botanische namen, symbolen, groeikenmerken en standplaats. Die stond alleen in een browser, terwijl de ontwerper in SketchUp zat. Die afstand van twee programma's werd overbrugd met overtypen, exporteren en natellen.

Aanpak

Wat het technisch lastig maakte, is dat er twee eisen recht tegenover elkaar staan. De ontwerper wil dat zijn klant ziet hoe de tuin eruit gaat zien, dus je wilt realisme. Tegelijk moet het model werkbaar blijven op de laptop van diezelfde ontwerper, en een tuinontwerp bevat al snel honderden planten. Realisme kost geometrie, en geometrie kost snelheid.

Je kunt dat op drie manieren oplossen. Je kunt echte 3D-modellen gebruiken, wat het mooiste beeld geeft en de meeste vrijheid, want je kunt elke plant apart roteren en schalen. Maar dat is precies waar ontwerpers op vastliepen. Je kunt met proxies werken en pas bij het renderen het echte model inladen, wat de snelheid oplost, maar dan zie je tijdens het ontwerpen blokjes in plaats van planten. Voor een tuinontwerper is dat het verkeerde moment om niets te zien, want juist tijdens het schuiven wil je beoordelen of de border klopt.

Of je gebruikt Face Me-componenten. Dat zijn 2D-elementen die altijd naar de camera toe draaien, dus vanuit elke hoek zie je de plant van voren. Een fractie van de geometrie, en toch een beeld waar een klant iets aan heeft. Met één klik schakel je tussen technische plantcirkels voor het tekenwerk en plantvormen voor de presentatie.

Het is de derde geworden, omdat dat de enige is die werkt op het moment dat het telt: tijdens het ontwerpen, met honderden planten in het model, op een gewone laptop.

Daaromheen zit het werk dat het een compleet plan maakt. De ontwerper logt vanuit SketchUp in op zijn Shoot-account en heeft de hele database bij de hand. Zoeken op naam, plant aanklikken, plaatsen, en de cirkel komt er voorgeformatteerd uit op de juiste schaal. Labels en legenda's worden automatisch gegenereerd, het kleurenpalet is instelbaar en herbruikbaar over projecten heen, en de aantallen worden uit het model geteld en gegroepeerd. Vanuit één model rollen meerdere weergaven: het 2D-beplantingsplan, de hoeveelhedenstaat en visualisatie, allemaal gekoppeld aan dezelfde bron. Er wordt dus niets gedupliceerd of nagetekend.

Resultaat

De gebruikers hebben dit zelf publiek opgeschreven, en dat is sterker dan wat ik erover kan zeggen. Jane Bingham van The Cheshire Garden Design Studio verwacht door de tijdwinst meer opdrachten aan te kunnen nemen. Toby Sparrow bespaart uren over al zijn projecten. Sally Perigo van SPecial Gardens schreef op het SketchUp-forum dat ze hier vijfentwintig jaar op had gewacht.

Het constant tekenen en schalen van componenten valt weg, en dat is een enorme tijdwinst. Dat is ook precies waar het voor ontworpen is: de plantvormen komen er meteen op maat uit, afgestemd op de volgroeide grootte, en waar nodig kan de ontwerper zelf bijstellen voor een langzame groeier.

De workflow met LayOut blijft in stand. Wijzig je iets in SketchUp, dan werkt dat door in het 2D-plan. De plantnamen lopen via autotext mee, waar de typefouten anders insluipen, want botanische namen zijn lastig over te typen. En de aantallen komen als rapport in CSV naar buiten, wat de handmatige telling vervangt waar voorheen de bestelfouten uit voortkwamen.